Oprócz wszystkich wyżej wymienionych aktywnych programów rynku pracy, za aktywny program rynku pracy należy także uznać „Przygotowanie zawodowe młodocianych”. Program ten jest jednak odrębnie analizowany przez autorów zajmujących się publikacjami o bezrobociu w stosunku do pozostałych aktywnych programów rynku pracy. Należy zaznaczyć, że aktywna polityka rynku pracy to polityka prozatrudnieniowa, a do takiej można zaliczyć „Przygotowanie zawodowe młodocianych”.
Przygotowanie zawodowe młodocianych – podstawą zorganizowania praktyki zawodowej jest umowa zawarta między szkołą a zakładem pracy, który powołuje opiekuna (kierownika) praktyki zawodowej. Młodociani pracownicy zatrudnieni na podstawie umowy o pracę w okresie nauki zawodu otrzymują wynagrodzenie ustalone w stosunku procentowym do przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w poprzednim kwartale.
Stosunek procentowy tego wynagrodzenia wynosi:
- w I roku nauki – nie mniej niż 4%;
- w II roku nauki – nie mniej niż 5%;
- w III roku nauki – nie mniej niż 6%.
Refundacji ze środków Funduszu Pracy podlegają najniższe stawki wynagrodzeń (4%, 5%, 6%) i należne od nich składki na ubezpieczenie społeczne. Zakład pracy, ubiegając się o refundację wynagrodzeń z Funduszu Pracy, winien złożyć wniosek do urzędu pracy wraz z kserokopią listy płac wypłacanych świadczeń[1].
Do aktywnych programów pracy, finansowanych ze środków Funduszu Pracy, zalicza się także „Specjalne programy przeciwdziałania bezrobociu”.
[1] Wejście i powrót na rynek pracy, Informator dla bezrobotnych, wyd. Krajowy Urząd Pracy, Warszawa 1999 r.