Ryzyko w zarządzaniu strategicznym

5/5 - (5 głosów)

W zarządzaniu strategicznym na każdym kroku występuje niepewność i ryzyko. Konsekwentne i systematyczne kontrolowanie ryzyka wynikającego ze zjawisk, których dziś nie można dokładnie przewidzieć, oraz pomiar jego wpływu na wyniki przedsiębiorstwa może zadecydować o jego sukcesie.

Ryzyko jest nieodłączną cechą towarzyszącą prowadzeniu działalności gospodarczej, przy czym staje się ono wyższe w krajach o niestabilnej sytuacji ekonomicznej, społecznej i politycznej. Silna konkurencja, niestabilność i wciąż zmieniające się warunki sprawiają, że każde przedsięwzięcie nosi w sobie zalążek ryzyka, zwłaszcza w burzliwym otoczeniu.

Umiejętność zarządzania ryzykiem stała się w ostatnich latach kluczowym kryterium decydującym o pozycji konkurencyjnej przedsiębiorstw na rynku i o ich zdolności do rozwoju. Globalizacja rynków, zanikanie granic państwowych, postęp technologii, w tym w szczególności technologii informacyjnej, zaostrzyły warunki konkurencji i uświadomiły znaczenie różnego rodzaju ryzyk, wynikających głównie z wcześniej nie doświadczanej w takim stopniu niepewności rynkowej[1].

Zidentyfikowano wiele różnych typów ryzyka i korelacji między nimi, dostrzeżono skalę migracji ryzyka na zintegrowanych rynkach. Zacieranie się granic między rynkami finansowymi i innymi obszarami działalności gospodarczej – zarówno w ich segmentach produktowych jak i geograficznych – zmniejsza ostrość różnic między typami ryzyka. Utrudnia ich precyzyjny opis i ścisłość definiowania. Czyni także nieaktualnym proste przypisywanie określonych ryzyk danemu sektorowi działalności gospodarczej. Mimo zatem wyróżnianie ryzyka specyficznego np. dla instytucji kredytowych, jego elementy odgrywają istotną rolę w działalności innych sektorów. Ryzyko kredytowe, rynkowe, czy płynności są istotnymi czynnikami zarządzania przedsiębiorstw i stawiają przed ich kadrą zarządzającą wymagania w zakresie kompetencji i stosowanej metodologii pomiaru i zabezpieczania się przed ryzykiem o podobnym charakterze jak w instytucjach bankowych[2].

Ryzyko w zarządzaniu strategicznym jest nieodłącznym elementem każdej decyzji i działań podejmowanych przez organizację. Rozumiane jako prawdopodobieństwo wystąpienia nieoczekiwanego zdarzenia, które może wpłynąć na osiągnięcie celów organizacji, ryzyko ma zarówno charakter negatywny, jak i pozytywny. W kontekście zarządzania strategicznego ryzyko dotyczy nie tylko potencjalnych zagrożeń, ale także szans, które mogą się pojawić w przyszłości.

Podczas planowania strategicznego organizacje muszą dokładnie rozważyć wszystkie potencjalne ryzyka związane z wybraną strategią. Obejmuje to analizę ryzyka rynkowego, operacyjnego, finansowego, czy też związanego z reputacją. Właściwa ocena ryzyka pozwala organizacji na lepsze przygotowanie się do ewentualnych problemów, ale także na lepsze wykorzystanie szans, które mogą się pojawić.

Jednym z kluczowych elementów zarządzania ryzykiem w strategii jest identyfikacja potencjalnych zagrożeń i określenie ich wpływu na organizację. Następnie konieczne jest opracowanie planu zarządzania tymi ryzykami, który określa, jakie działania zostaną podjęte w celu ich minimalizacji, uniknięcia lub wykorzystania.

Ważne jest również monitorowanie i ocena ryzyka na bieżąco. Otoczenie biznesowe jest dynamiczne i zmienia się w sposób nieprzewidywalny. Dlatego organizacje muszą być elastyczne i gotowe do dostosowywania swojej strategii w odpowiedzi na pojawiające się ryzyka. Regularne przeglądy strategiczne i ocena ryzyka są kluczowe, aby zapewnić, że organizacja jest na bieżąco z otoczeniem i jest w stanie odpowiednio zareagować na pojawiające się zagrożenia i szanse.

Należy także pamiętać, że zarządzanie ryzykiem nie polega na jego całkowitym eliminowaniu. Każda decyzja strategiczna wiąże się z pewnym poziomem niepewności. Dążenie do całkowitej eliminacji ryzyka może spowodować utratę potencjalnych szans i ograniczyć zdolność organizacji do innowacji. Kluczem jest zatem znalezienie odpowiedniego bilansu pomiędzy akceptacją pewnego poziomu ryzyka a dążeniem do osiągnięcia strategicznych celów organizacji.

Podsumowując, ryzyko jest nieodłącznym elementem zarządzania strategicznego. Właściwe rozpoznanie, ocena i zarządzanie ryzykiem pozwala organizacjom lepiej przygotować się na przyszłość, wykorzystując szanse i minimalizując potencjalne zagrożenia.


[1] A. Lech, Zarządzanie ryzykiem kluczem do stabilizacji pozycji każdej firmy na rynku

[2] M. G. Lusztyn, Value at Risk – zarządzanie ryzykiem w przedsiębiorstwie

Miejsce zarządzania strategicznego w gospodarce

5/5 - (3 głosów)

Postępująca globalizacja gospodarki i zmiany w otoczeniu doprowadziły do podjęcia działań zmierzających do rozwiązań problemów zarządzania wybiegających w daleką przyszłość. Prekursorem tego nowego w nauce kierunku zdaje się być A. D. Chandler. Natomiast za czołową postać w kształtowaniu form zarządzania strategicznego uznano H. L Ansoffa[1].

W 1962 roku znawca historii gospodarczej, Alfred D. Chandler, zaproponował następującą definicję strategii: “Ustalenie podstawowych długoterminowych celów przedsiębiorstwa oraz przyjęcie kierunków działania i przydział zasobów do osiągnięcia tych celów”[2]. Definicja ta eksponuje wyznaczenie celów i kierunków przedsiębiorstwa jako kluczowe elementy strategii. Takie pojęcie jest dość typowe dla większości definicji.

Zarządzanie strategiczne można przedstawić jako proces złożony z trzech etapów: analizy, planowania i zarządzania, rozumianego jako etap realizacji opracowanej strategii[3].

Zarządzanie strategiczne to „gra prowadzona na rynku”, mająca na celu dopasowanie firmy do otoczenia. Na proces zarządzania strategicznego składają się następujące elementy[4]:

  • analiza strategiczna: stałe badanie otoczenia (trendy i zmiany – szanse i zagrożenia) oraz rzeczywisty potencjał organizacji (mocne i słabe strony),
  • wybór strategii: na szczeblu przedsiębiorstwa i na szczeblu domeny,
  •  realizacja strategii.

Zarządzanie strategiczne ma kluczowe miejsce w gospodarce, ponieważ pomaga organizacjom osiągać swoje cele, pozostawać konkurencyjnymi i dostosowywać się do zmieniających się warunków rynkowych. W obecnej dynamicznej i zmiennym środowisku biznesowym, organizacje muszą być elastyczne i zdolne do szybkiej adaptacji, a zarządzanie strategiczne pomaga im w tym procesie.

Zarządzanie strategiczne pomaga organizacjom podejmować decyzje dotyczące ich misji, celów i strategii, a także zapewnia spójność i integrację wszystkich działań i procesów organizacyjnych. Dzięki temu organizacje mogą skuteczniej zarządzać swoimi zasobami i realizować swoje cele biznesowe.

Ponadto, zarządzanie strategiczne jest niezbędne w procesie podejmowania decyzji dotyczących alokacji zasobów, zarówno finansowych, jak i ludzkich. Pomaga to organizacjom w osiąganiu najlepszych wyników z dostępnych zasobów, co przekłada się na efektywność działania i osiąganie lepszych wyników finansowych.

Zarządzanie strategiczne jest również ważne dla tworzenia innowacji i wprowadzania nowych produktów lub usług na rynek. Poprzez badania i rozwój, organizacje mogą opracowywać nowe pomysły i strategie, co pozwala im na pozostanie konkurencyjnymi i rozwijanie się w dynamicznym środowisku rynkowym.

W końcu, zarządzanie strategiczne odgrywa istotną rolę w zapewnieniu trwałego rozwoju organizacji i zrównoważonego rozwoju gospodarczego. Poprzez strategie długoterminowe, organizacje mogą dążyć do zrównoważonego rozwoju, uwzględniając w swoich działaniach aspekty społeczne, ekologiczne i ekonomiczne.

Wszystkie te elementy sprawiają, że zarządzanie strategiczne ma kluczowe miejsce w gospodarce, a organizacje, które potrafią skutecznie wykorzystać strategie zarządzania strategicznego, mogą osiągnąć sukces i długoterminową przewagę konkurencyjną na rynku.


[1] H. Kreikebaum ., Strategiczne planowanie w przedsiębiorstwie, PWN, Warszawa 1996, s. 31.

[2] J. Stoner, R. Freeman, D. Gilbert, Kierowanie, PWE, Warszawa 2001, s. 267

[3] G. Gierszewska, M. Romanowska, Analiza strategiczna przedsiębiorstwa, PWE, Warszawa 1999, s. 17

[4] J. Penc, Projektowanie strategii przedsiębiorstwa, „Organizacja i kierowanie”, 1993, nr 2